Mijn oma had tweeëntwintig kleinkinderen. En daar was ze toch trots op! Lekker de ogen uitsteken van haar hoogbejaarde vriendinnen. Wij noemden haar ‘Oma Koek’ en de passie voor eten heb ik ongetwijfeld van haar. Hoewel zij waarschijnlijk zou denken: ‘hoezo doe je daar geen room doorheen??!!’.
Mijn oma was de meest verwende weduwe van het hele Brabantse dorp. Wat aandacht betreft. Iedere zondag kwamen haar eigen kinderen trouw op de koffie. En wij gingen toen we nog klein waren ieder weekend mee. Heus niet alleen voor de cakejes, snoepjes, boterkoek of eigen gemaakte caramel op een maria-koekje.
Later toen we groter waren kwamen we wat minder vaak op de koffie. Maar als we kwamen, zat ze daar: steevast aan het hoofd van de tafel, het ene na het andere sigaretje weg te paffen. Een trotse dame van 90, twee mannen overleefd, benen gekruist, haren gekapt. ‘Haaiii Muis’ zei ze altijd en keerde haar wang naar je toe zo van: KUS! Mijn oma was een leuk mens die onverwacht scherp uit de hoek kon komen met een onverbiddelijk oordeel als er niet goed gegeten werd. Dan zei ze tegen mijn vader: ‘lief kind hoor, maar ‘t eet voor geen meter!’
We mochten de deur dan ook niet uit zonder iets gegeten te hebben. Nu waren 18 van de 22 kleinkinderen meiden en dus vonden de boterkoek, worstenbroodjes, en pasteitjes geen gretig aftrek meer. Mijn oma vond dat onzin: ‘van puur eten word je niet dik! je kunt beter een beetje roomboter gebruiken dan al die troep uit een fabriek!’. Om vervolgens naar de keuken te lopen en voor ons verse soep te maken. En als we niet keken gooide ze daar met een knipoog een klein scheutje room in. Niets mis mee.
Mijn oma is vorig jaar overleden. Op 1 april. Echt iets voor mijn oma, wie het laatst lacht…Haar bidprentje staat op mijn bureau. En telkens als ik naar haar foto kijk, moet ik lachen. Vanachter haar brilletje glinsteren haar oogjes nog steeds ondeugend. Want dat was mijn oma. Ondeugend. En ook nu kijkt ze me aan en zegt ze: ‘maak je niet druk kind, genieten en lekker eten zoals eten bedoeld is!’
Ha, ik had ook zo’n oma. Alleen was het bij die van mij niet altijd heel lekker. De soep voor zondag werd ’s morgens gemaakt en dan onder t afdakje weggezet. Dat ging ’s winters natuurlijk goed maar ook zomers stond de soep met vlees daar heerlijk te broeien. Ze kookten altijd mn opa en oma, vers en vooral veel voor in de diepvries en ’s winters at je dus ook niet heel lekker meer van de groenten van de tuin.. Maar elke dag koken en de liefde voor het jam maken heb ik wel van mijn oma over genomen.
[...] mijn tante Mieke nog exact hoe ze dit deed! Als afsluiter dus een recept voor asperge soep zoals mijn oma hem altijd maakte. En zoals ik van mijn oma gewend was: eerlijk gezegd niet helemaal bluebelle [...]